باور سبز

به مناسبت 20 مهرماه روز بزرگداشت حافظ و همزمان با برگزاری آیین های بزرگداشت یادروز حافظ، آرامگاه این شاعر بزرگ ایرانی نوزدهم و بیستم مهرماه جاری تعطیل است.

تابناک به نقل از روابط عمومی سازمان میراث فرهنگی نوشت:

صنایع دستی و گردشگری استان فارس اعلام کرد به مناسبت 20 مهرماه روز بزرگداشت حافظ و همزمان با برگزاری آیین های بزرگداشت یادروز حافظ، آرامگاه این شاعر بزرگ ایرانی نوزدهم و بیستم مهرماه جاری تعطیل است.

در این گزارش آمده است: با فرا رسیدن یاد روز حافظ، بازدید از آرامگاه این شاعر، برای عموم مردم و علاقه مندان به فرهنگ و هنر در روز سه شنبه 21 مهرماه رایگان است

عصر روز گذشته سید محمد خاتمی به تماشای نمایش «فرزند عدالت» به کارگردانی سید جواد هاشمی در حوزه هنری نشست.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، در ابتدای این نمایش و در حالی که حضور رئیس دولت اصلاحات به شدت مورد استقبال تماشاگران و حاضران قرار گرفته بود، سید جواد هاشمی ضمن خیر مقدم به سید محمد خاتمی از ارادت دیرینه‌اش به او گفت و چند قطعه شعر از سروده‌هایش در مدح روش و منش خاتمی را قرائت کرد.

این هنرمند کشورمان درباره تشریح ویژگی‌های نمایش «فرزند عدالت» اظهار داشت:« از کودکی یاد گرفتم که خواسته‌هایم در قبال دیکتاتوری را با زبان نمایش بازگو کنم.»

در ادامه سید محمد خاتمی ضمن تمجید از سید جواد هاشمی و آثارش، از او به عنوان هنرمندی که توانسته است میان دفاع مقدس و هنر ارتباط شایسته‌ای برقرار کند قدردانی کرد.

رییس جمهور سابق کشورمان در پایان گفت:«عرصه زندگی چون صحنه نمایش پر از فراز ونشیب و تاریکی و روشنی‌ است اما آنچه مسلم است این است که" پایان شب سیه سپید است".»

سید جواد هاشمی در تئاتر فرزند عدالت کوشیده است شباهت های شرایط دوران علی(ع) و زمان حاضر را به نمایش بگذارد.

صدای تار که در خانه می پیچید از خود بی خود می شد. هنوز کوچک تر از آن بود که بتواند ساز دست بگیرد و انگشتانش ظریف تر از آن بود که زخمه به سیم بزند. با این همه، شوری در دستانش بود که صبوری از او گرفت و دیری نگذشت که پدر فهمید که جان پرویز تشنه ی زخمه و سیم است. اینگونه شد که پدر که تار و ویولن را شیرین می نواخت و با تاریخ و ادبیات و فلسفه نیز دمخور بود، شد اولین معلم پرویز. 

از همان پنج سالگی که ساز را دست او گذاشت گوشش را هم به اشعار فردوسی و حافظ آشنا کرد. این انس به ادبیات ودیعه ای بود که پدر در وجود او نهاد و بعد ها همین شعور ادبی به کمکش امد و موجب خلق قطعات و تصنیف هایی شد که انگار شعر چون جانی بود که در کالبدشان دمیده شده باشد.

پنج ساله بود که قصه ی او و سنتور شروع شد. سنتوری برایش گرفتند و او مشق ساز را آغاز کرد. خودش می گوید: یادم میآید یک سنتور داشتم که جلوی آن در داشت. شش ساله بودم که پدر آن را خرید.دو گنجشک داشتم که برایشان اسم گذاشته بودم "گریگرانه"و "سمبری برانه" حالا اینکه چه معنایی داشت را نمی دانم به آنها مرکوکروم زده و جلدشان کرده بودم توی باغ.هر وقت سوت میزدم می آمدند روی شانه هایم می نشستند.

آنها را میگرفتم و در داخل فضای کوچکی که جلوی سنتور قرار داشت می گذاشتم ودر را می بستم وشروع به تمرین سنتور میکردم .احساس کودکی ام این بود که آنها از شنیدن ساز لذت میبرند بعد از مدتی هروقت که سوت میزدم میدیدم که دیگر نمی آیند موضوع را به پدر گفتم.پرسید که موقع ساز زدن آنها را کجا نگه میداری؟ وقتی برایش تعریف کردم گفت:"بیچاره ها کر شده اند".

بذر عشقی که پدر در وجود او نهاد مایه ای شد برای 63 سال مشکاتیان بودن. رابطه ای که بین او و سازش وجود داشت هر روز عمیق تر و ژرفتر می شد و نغمات در عمق جانش می نشستند. نوعی رابطه انسانی با ساز: "احساس می کنم حتی چگونگی برداشتن ساز از گنجه یا از روی دیوار در چگونگی نواختن پس از ان موثر است. چون گمان می کنم ساز ها جان دارند جالا اگر جان بی قراری هم آن رابنوازد میشوند جان های بی قرار. هر بار سازی را به دست می گیرم احساس همان لحظه ای در من بیدار می شود که اولین بار دستانم را در دستان یار نهادم".

شیفتگی او پس از آشنایی با ساز استاد پایور دو چندان شد. بعد از ظهرها یی که ساز او از رادیو پخش می شد رادیوی ترانزیستوری اش راروشن می کرد و محو صدای سنتور استاد می شد. برنامه که تمام می شد آنقدر تحت تاثیر قرار گرفته بود که تا می آمد به خود بیاید در راه آرامگاه خیام بود.

سال 1353 به تهران آمد و در دانشکده هنر های زیبای دانشگاه تهران دوره ی جدیدی از عمر هنری را آغاز کرد. همانجا بود که در پای درس استادانی چون هرمزی و برومند نشست و ردیف میرزا عبدالله فرا گرفت. او که از کودکی سه تار می نواخت از این فرصت نیز استفاده کرد و در محضر هرمزی و فروتن به تکمیل تکنیک ها نوازندگی این ساز و از این رهگزر یاد گیری قطعات و تصنیف های قدیمی از این اساتید پرداخت.

 
شوریدگی ساز فروتن در این دوره بیش از هر چیز در او تاثیر گذاشت و در کنار آموخته هایش از صفوت و دوامی از پرویز نوازنده ای ساخت که تکنیک و احساس را توامان در مضراب داشت.

سال 1354 کسانی که در مراسم جایزه موسیقی باربد_ که به همت نور علی برومند ترتیب داده شده بود _حاضر شدند جوان خوش سیمایی را دیدند که با سنتورش همه کار می کرد. مضرابش گویی روی ساز می رقصید و در عین سرعت بالا ،نت ها را شمرده و دقیق اجرا می کرد. جایزه اول نوازندگی سنتور در آن فستیوال به او و پشنگ کامکار تعلق گرفت و نام پرویز مشکاتیان بر سر زبان ها افتاد. در همین سال ها به عنوان مدرس موسیقی فعالیتش را در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی که زیر نظر داریوش صفوت اداره می شد، آغاز کرد. 

مرکز حفظ اشاعه در آن سال ها نسلی را به جامعه هنری پیشکش کرد که همگی استادان بنامی شدند برای سه دهه پر فراز و نشیب موسیقی ایران کسانی چون: محمدرضا شجریان، پریسا، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، داریوش طلایی، داود گنجه ای، نورالدین رضوی سروستانی و جلال ذوالفنون.

دهه پنجاه به پایان می رسید و خیابان ها پر از بوی باروت وانقلاب بود. پرویز مشکاتیان که تازه جمعی نوازنده جوان را دور خود جمع کرده بود با جمعی از دوستان کانون اشاعه موسیقی مانند لطفی، علیزاده، پشنگ و بیژن کامکار، شجریان و شهرام ناظری زیر نظر هوشنگ ابتهاج کانون فرهنگی – هنری چاووش را پایه گذاشت. کانون چاووش از آن سال تا 1362 8 کاست منتشر کرد.محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، بیژن کامکار و صدیق تعریف از خوانندگان این مجموعه بودند. 

مشکاتیان که هدف هنررا متعالي كردن انسان نه متواري كردن انسان و وارستگي بخشيدن به انسان است نه وابستگي می دانست صدای انقلاب را در تصنیف های چون "همراه شو عزیز"، "ایران" (ایران خورشیدی تابان دارد) و "ایرانی" (ایرانی بسر کن خواب مستی) سرود. 

انقلاب به ثمر نشست و فضای سراسر امید پس از آن، دورا ن شکوفایی هنری او را رقم زد.
 
دورانی که همراهی با استاد اواز ایران دوست قدیمی و خویشاوند جدید( مشکاتیان چندی داماد شجریان بود) فصل درخشانی از آثار جاودان به آهنگسازی و نوازندگی او و صدای شجریان خلق کرد. "دود عود" ، "دستان"، " نوا مرکب خوانی"،" آستان جانان" ، "جان عشاق" و " بیداد" زاده شدند تا موسیقی کلاسیک ایران یکی از درخشان ترین دهه های عمر خود را سپری کند. 

دورانی که برای اهالی موسیقی از فرط خوشی مگر، خیلی زود گذشت. پرویز بعد از کنسرت 1995 با شجریان و اجرای بی نظیر " قاصدک" به دنبال مشکلات خانوادگی، از شجریان یار دیرین خود جدا شد و تا دوران هفت ساله سکوت با خاطری مجروح به خلق آثاری پرداخت که هیچ یک غنی و پختگی اثار گذشته را نداشت. 

اواسط دهه هفتاد شروع دورا ن سکوت بود. دورانی که نوعی طی طریق برای یافتن گمشده ای بود که گویا بیرون از دنیای موسیقی به دنبال ان می گشت:"نمي خواهم شاعرانه بگويم كه «سكوت سرشار از ناگفته هاست» ولي اگر بخواهم صادقانه بگويم فضا را قدري نامحرم مي بينم. اين يك مسئله احساسي است و ممكن هم هست هيچ دليل منطقي نداشته باشد.الان برايم فقط مهم اين است كه كارم را انجام بدهم و حرف هايم را لااقل روي كاغذ بزنم. 

من نه مائوئيست هستم و نه ماركسيست ولي بعضي از صحبت هايشان را دوست دارم. مائو مي گويد: «درست است كه كليات چيزهايي هستند كه به خاطر آنها بايد از جزئيات گذشت ولي واي به حال آنكه جزئيات تشكيل يك كليت بدهد.» الان اين جزئيات سرزمين ما تشكيل يك كليت مبتذل را داده است و من از اين، هم دلخورم، هم ناراحتم و هم عصباني".

او می گفت: "من كه در اين زمينه استخوان خرد كرده ام، زندگي ام را گذاشته ام و عشقم موسيقي بوده، من كه توقع زيادي ندارم كه مثلا مردم برايم چنين و چنان كنند و يا حاكميت برايم كار خاصي بكند. من فقط يك حرمت مي خواهم براي آن چيزي كه برايم عشق است. شما نمي توانيد ببينيد كه معشوقتان را سوراخ سوراخ مي كنند و بعد بگوييد كه «شما چرا كم كار شديد؟"

دوران سکوت به سر رسید شاید زخم ها التیام یافته بود. استاد در کار اجرا و کنسرت شد و جمعی از یاران قدیم "عارف" را گرد هم آورد تا بعد از سال ها صدای مضراب استاد در فضای موسیقی کشور طنین انداز شود. آثار تازه ای از استاد با صدای شهرام ناظری اجرا شد و امید در دل اهالی موسیقی دمید. این امید وقتی خبر آشتی مشکاتیان و شجریان دهان به دهان می گشت دوچندان شد. اخبار برگزاری کنسرت دو استاد همه را بیش از پیش آماده تکرار شاهکار های دهه 60 می کرد. امیدی که یک شبه بر باد شد.

پرویز که روزگاری گفته بود: "کسانی که فکر می کنند دامنه حیات تا به آنها برسد قانون طبیعی، خود را دگرگون خواهد کرد سخت در اشتباهند"، اگر امروز بود می دید که قانون طبیعی حیات در مورد اوکارگر نیست.  صدای " جان عشاق" اش که می اید. گوش کنید... 

تحریریه باحالکده فقدان از دست دادن این استاد ارجمند را به خانواده هنر تسلیت عرض میکند.

در جوایز سالانه امی Emmy که مختص برنامه های تلویزیونی در آمریکاست، شهره آغداشلو هنرپیشه ایرانی به خاطر نقش مکمل در سریال کوتاه "خانه صدام" برنده جایزه شده است.

به گزارش بی بی سی، سریال "خانه صدام" از شبکه "اچ بی او" شامل یک رشته کانال های سرگرمی با کیفیت بالا و طرفداران زیاد است پخش شد. مراسم این جوایز که توسط آکادمی هنرها و علوم تلویزیونی عرضه می شود یکشنبه عصر در لس آنجلس برگزار شد. 

آغداشلو در سال 2004 برای بازی در فيلم خانه ای از ماسه و مه نامزد جایزه اسکار شده بود.

تونی کولت هنرپیشه استرالیایی نیز یکشنبه شب جایزه نقش اول زن در یک سریال کمدی را به خاطر بازی در "ایالات متحده تارا" برد.

الک بولدوین نیز جایزه بهترین هنرپیشه مرد یک سریال کمدی را برای بازی در "30 راک" درباره یک شوی تلویزیونی برد. این سریال در مجموع در 22 رشته نامزد شده بود.

"لیتل دوریت" تولید بی بی سی نیز چند جایزه از جمله بهترین سریال کوتاه را برد.

این سریال در رشته های کارگردانی، لباس و فیلمبرداری برنده شد.

با پیروی از نظر مراجع تقلید برحق، عید فطر ما

فردا دوشنبه خواهد بود!

پیرو دستپاچگی‌های پی‌در‌پی و زنجیروار عوامل کودتا در نشر و تکذیب اخبار مربوط به جنبش

سبز و نیز قبضه رای و اعتماد ملت در صد روز اخیر، این بار نوبت به قبضه مناسبت‌های دینی

رسیده است. امروز، بیست و نهم شهریور در حالی از سوی رهبر و دولت و صداوسیما

روز عید فطر اعلام شد که طیف وسیعی از علما و مراجع قم و نجف هنوز هلال ماه را رویت‌

نکرده‌اند و امروز را روز آخر ماه مبارک رمضان اعلام نموده‌اند.

این سراسیمگی  در عمیق‌تر ساختن فاصله میان مراجع دینی و روحانیت حکومتی  این بار فقط

به دو یا سه چهره شناخته شده مانند آیت‌الله منتظری، آیت‌الله صانعی، آیت‌الله بیات زنجانی و یا

آیت‌الله صافی گلپایگانی محدود نمی‌شود. دایره این اختلاف بسیار وسیع‌تر و گسترده تر از پیش

شده و طیف سنتی مرجعیت را هم در بر گرفته است. از جمله مراجع تقلیدی که عید فطر بودن

روز یکشنبه برایشان ثابت نشده است، می‌توان به حضرات آیات عظام شیخ ناصر مکارم

شیرازی، سید عبدالکریم موسوي اردبيلي، شیخ حسین نوری همدانی، سید محمد تقی مدرسی،

سید صادق شیرازی، شیخ علی صافی گلپایگانی(وارث فقهي آيت الله بهجت)، شيخ وحيد

خراساني، شیخ حسین مظاهری، شیخ اسحاق فیاض، سید محمدسعید حکیم، شیخ بشیر نجفی نیز

اشاره کرد.

در این میان گویی بحث از مرحله رویت ماه و استهلال به مرحله به کرسی نشاندن حرف یک

نفر نه فقط در عرصه سیاسی کشور که در امر دینداری و مناسک مذهبی هم کشانیده شده است. 

در این میان انچه از هر چیزی مضحک‌تر به نظر می‌رسد  عملکرد ناپخته سایت فارس‌نیوز یا

همان خبرگزاری دولت کودتاست که ابلهانه تیتر یک خود را سخنان رهبر در روز عید فطر

قرار داده است و در بالای صفحه خود، هنوز تاریخ امروز، سی‌ام ماه رمضان را نشان می‌دهد!

این میزان دستپاچگی در اعلام روز عید و رویت ماهی که هنوز از دیدگاه بسیاری از علمای

طیف سنتی و نوگرا کامل نشده است، احتمالا شما را یاد روز ۲۲ خرداد و  دستپاچگی مضحک

عوامل کودتا در اعلام پیروزی نماینده ناخوانده ملت، محمود احمدی‌نژاد نمی‌اندازد؟ خوب بود

آقایان از آن اتفاق شوم که دست‌پخت همین دستپاچگان سرکوبگر بود درسی می گرفتند و این بار

برای دیدن ماه چشمانشان را کمی بیشتر باز می‌کردند که اینگونه میان علمای اسلام اختلاف نیفتد!

خوب است حالا که طیف گسترده‌ای از علما، فردا را عید فطر اعلام کرده‌اند، ما سبزها که به

آنان اقتدا می‌کنیم نیز فردا با شهرپیمایی  سبز خود، کوی و برزن را یکپارچه سبز کنیم. سبزپوش

شویم و به دیدار خویشاوندانمان برویم. به ماشین‌هایمان روبان‌های سبز ببندیم و به دست

کودکانمان بادبادک‌های سبز بدهیم. با ماشین‌ها به خیابان ‌‌های شهرمان بیاییم و نشان دهیم آنان که

رای ما را دزدیدند، دین ما را نمی‌توانند بدزدند. بر این اختلاف عمیق و معنادار میان اعلام و عدم

اعلام روز عید فطر هیچ معنایی جز اختلاف سیاسی و انحصاری کردن دین توسط صاحبان

قدرت  با مراجع و علمای برجسته مذهب تشیع در قم و عراق ندارد. روز عید ما فرداست. همه

با هم سبزش می‌کنیم. 

تصاویر دیدنی از دیدار همه اقشار هنرمندان با رهبر انقلاب!!!

 حوادث بعد از برگزاری انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری آن قدر گسترده بود که بعد از گذشت نزدیک به سه ماه از آن همچنان ادامه دارد و اقشار مختلفی به آن واکنش نشان می دهند، اما در این میان هنرمندان رشته های مختلف بیش از اقشار دیگر جامعه پا به پای مردم حرکت کردند و همچنان نیز به وقایع رخ داده واکنش نشان می دهند؛ از نامه های سرگشاده و تعطیلی کار گرفته تا عدم شرکت در مسابقات و برنامه های رسمی. در تازه ترین واکنش بیش از 217 هنرمند تجسمی اعلام کردند در هیچ برنامه رسمی که از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار می شود شرکت نمی کنند. پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری دهم (22 خردادماه 1388) دویست تن از هنرمندان و فعالان عرصه هنرهای تجسمی طی نامه ای خواستار بازنگری حکومت در نگاهش به هنر و ارج نهادن به حقوق و آزادی های تضمین شده مندرج در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران شدند. اما مدیران فرهنگی کشور که با نگرش سلیقه ای و محدود خود قوانین و ضوابطی را به هنرمند تحمیل کرده بودند این خواست را نادیده گرفتند. در پی ادامه این روند نابسامان، بسیاری از هنرمندان تجسمی ترجیح دادند در عرصه دولتی هنر حضوری فعال نداشته باشند و بدین سان خود را از دایره نگرش محدودکننده حکومت دور کردند. این هنرمندان که در میان آنها چهره های شاخص هنرهای تجسمی به چشم می خورد در نامه ای اعلام کردند: «حال برای اعتراض به نادیده گرفتن خواسته هایمان و ادامه وضعیت نابسامان و در پی رویدادهای اخیر و در ادامه واکنش همکارانمان در حوزه های دیگر هنری مثل گرافیک، کاریکاتور، تئاتر و سینما ما نیز با انتشار این بیانیه اعلام می داریم از این پس با نهادها و موسسات دولتی همکاری نخواهیم کرد و از شرکت در بینال ها، جشنواره ها، نمایشگاه ها، مسابقه ها و سمینارهایی که از سوی دولت برگزار می شود پرهیز خواهیم کرد.»

اسامی به ترتیب حروف الفبا عبارت است از: «سیدمحمد احصائی، فرح اصولی، ثمیلا امیرابراهیمی، بابک احمدی، سیمین اکرامی، احمد امین نظر، فاطمه امدادیان، رضا افسری، پویا آریان پور، علیرضا آدم بکان، ایمان افسریان، پروین اصانلو، سمیرا اسکندرفر، شهریار احمدی، مهدی احمدی، فیروزه امینی، مریم امینی، احسان ارجمند، فرح استاد هاشمی، هدی اربابی، علی اتحاد، هوشنگ اردویی، برنا ایزدپناه، حمید اسکندری، مهرانه آتشی، پرویز ابیضی، کریم اسکندری، هدیه احمدی، انسیه اکبرزاده، آزاده اخلاقی، طناز ابراهیمی، حوریه اکبرزاده، سعید اسکندری، عیسی امیری، هادی ارجمند، رسول اکبرلو، چنگیز اقبالی، فائقه بقراطی، محمود بهمن پور، محمود بخشی موخر، فریبا بهمنی، باوند بهپور، امین باقری، شاه پری بهزادی، عادل برازنده، مهدی بابایی، صابر بقال اصغری، سپهر بختیاری، روئین پاکباز، مهناز پسیخانی، شیرین پیله وری، فاطمه پاشا، لقمان پیرخضرانی، مرتضی پورحسینی، الهام پارسیان، ساهان پورزنجانی، فریماه تابعی، ژینوس تقی زاده، امید تهرانی، محمدابراهیم جعفری، هادی جمالی، علیرضا جدی، پویا جمالی، فرید جعفری سمرقندی، فرید جهانگیر، فرزانه جواهری، یاور جمشیدزاده، وحید چمانی، علیرضا چلیپا، مهدی چیت سازها، سعید چاواری، آرش حنایی، شهلا حسینی، جمشید حقیقت شناس، وحید حکیم، الهه حیدری، سهیلا حقیقت، مجتبی حق جو، سیدمحمود حسینی، محمود حق وردی لو، فرزاد حسن زاده، فرهاد حاتمی، خسرو خسروی، مسلم خضری، محمد خلیلی، غلامرضا خلیلی، مهرشاد خسروی یکتا، صدرالدین خیرآبادی، تورج خامنه زاده، بهرام دبیری، هلیا دارابی، مصطفی دره باغی، مرتضی دره باغی، وحید دانایی فر، ندا درزی، هایده دیلمقانی، هلنا دشتگل، گوهر دشتی، آلا دهقان، لیلی درخشانی، کتایون ده چمنی، غزاله دهپور، رئوف دشتی، نیلوفر درود، علیرضا دربانی، هاله دارابی، علی ذاکری، شنتیا ذاکر عاملی، امیر راد، سعید رفیعی منفرد، فرشاد رستمی، الهام رسمی، بیتا رضوی، ندا رضوی پور، آزاده رزاق دوست، منیژه رحیم تبریزی، پانته آ رحمانی، نیلوفر رهنما، زروان روح بخشان، میلاد رستمی، سلمان رئیس عبدالهی، احمدرضا رفیعی، مریم ریاحی، شهناز زهتاب، صغرا زارع، مرتضی زاهدی، مهران زمانی، شراره زندیان، راحله زهرایی، حمید سوری، حسن سلطانی، ملیکا سعیدا، فراز ساعر، سعید شهلا پور، رزیتا شرف جهان، بهزاد شیشه گران، فریده شاهسوارانی، حمید شانس، نسترن شهبازی اقدم، وحید شریفیان، فرشید شفیعی، علی شفیع آبادی، منوچهر صفر زاده، منیژه صحی، حامد صحیحی، هاجر صمدی، مسعود صمیمی، محسن صادقیان زاد، ترانه صادقیان، بهرنگ صمدزادگان، رضا صادقی، فرناز ضابطیان، محمدمهدی طباطبایی، تهمینه طاهباز، محمدحسین عماد، رضا عابدینی، سمیرا علیخانزاده، صبا علیزاده، نوید عظیمی سجادی، کسری عابدینی، کیوان عسگری، هادی علیجانی، محمدرضا عباسپور، رضا عظیمیان، مهدی عربی، محمود عرب نرمی، مینا غازیانی، مانی غلامی، محمد غزالی، شاهرخ غلامپور، رعنا فرنود، محمدرضا فیروزه ای، رها فریدی، فلور فیض بخش، مریم فریدونی، شهاب فتوحی، محمدرضا فتحی، مریم فرهنگ، اسماعیل فتحی، سحر فتاحی، مجید فتحی زاده، گلناز قدیری، شادآفرین قدیریان، امیرعلی قاسمی، سینا قاسمی، زهره قانع، رضا قضاوی، وحید قاسمی زرنوشه، رضا قاسمی زرنوشه، پرویز کلانتری، حمید کشمیرشکن، میترا کاویان، سیمین کرامتی، شهرام کریمی، عباس کوثری، ژیلا کامیاب، ماتیسا کازرونی، کتایون کرمی، نرجس کریمی، گلبرگ کیانی، مجید کاظمی، احسان کریمیان، حمید کریم پور، سام کشمیری، هومن کاظمیان، لیلی گلستان، پریوش گنجی، فیروزه گل محمدی، باربد گلشیری، ملک دادیار گروسیان، گلاره گودرزی، ابراهیم گنجیان، نعمت لاله ای، مهرداد لرپور، متین لواسانی کیا، مرضیه لرستانی، منوچهر معتبر، جواد مجابی، فرشید ملکی، بهروز مسلمیان، مهران مهاجر، حسین ماهر، الهه مقدمی، احمد مرشدلو، شهره مهران، امیر معبد، رامین مهدی نژاد، داود منطق، ماندانا مقدم، مهرداد محبعلی، معصومه مظفری، کتایون مقدم، سهراب مهدوی، آزاده مدنی، حسن موریزی نژاد، فرخنده مرعشی، ناصر محمدی، احسان ملکی، مانلی منوچهری، رضا معیر، سوسن مبشر، محمود مکتبی، جواد مدرسی، وحید محمدی، کیوان موسوی اقدم، رابعه ملاحسینی، مهتاب مزین، مهدی مرادی، بهار موذن، ساوالان محمدیان، نازنین مازونی، محمد محمدی، هانیه مژدنی، ابوالفضل محمودی، طاهره مقیم نژاد، رامیار منوچهرزاده، کریم نصر، امین نورانی، زهرا نبوی، نازیلا نوع بشری، طاهر نیکخواه، فریدون نعمت پور، رضا نصرتی، عباس نسل شاملو، علی نسل شاملو، فروز نگارنده، ابوالفضل نظری، هیمن نسیمی، علی محمد نفیسی، احمد وکیلی، آرمین ولی پور، شیوا ولیان، ژیلا وحدت، غزاله هدایت، الیکا هدایت، ترانه همامی، پیمان هوشمندزاده، عطاءالله هاشمی، زینب هاشمی، مونا هنرمند، رضا یحیایی، الهام یزدانیان، رضا یاراحمدی، عادل یونسی، زهرا یزدانی نیا، مهدی یونسی، فرزانه یزدان پرست.»

واعظان كين جلوه در محراب و منبر مي كنند

چون به خلوت مي روند آن كار ديگر مي كنند

 مشكلي دارم ز دانشمند مجلس باز پرس

توبه فرمايان چرا خود توبه كمتر مي كنند